Na een treinreis van 25 uur, voor een groot deel door de Gobi woestijn, zijn we aangekomen in Datong. De grensoverschrijding duurde zes uur, eerst de Mongoolse douane, dan de Chinese, daarna worden de onderstellen van de wagons gewisseld. De spoorbreedte is namelijk verschillend in beide landen. En dat is niet het enige wat verschilt, vergeleken met Zamyn-Uud aan de Mongoolse kant is Erlian aan de Chinese kant een echte metropool, een groot station, flats en hotels. Nu is het nog 13 uur tot Beijing.

De mensen, die we tot nu hebben ontmoet zijn steeds ontzettend aardig en behulpzaam. In Datong viel het niet altijd mee de goede weg te vinden, in het hotel kenden ze nauwelijks Engels en van die Chinese tekens is natuurlijks niets te maken, maar helpen met handen en voeten wilden ze ons wel. In Datong werden we soms aangegaapt op straat en wezen ze naar ons (zo voelt het dus als je er vreemd uitziet en bekeken wordt) ; iemand wilde zelfs met ons op de foto. Kinderen zwaaien soms en zeggen een paar Engelse woordjes. Onze vaststelling, zo niet verbazing over het feit dat de verschillende mensen die we ontmoetten in Rusland, Mongolië en nu China zo aardig zijn zegt misschien wel meer over ons dan over hen. Wel roken ze veel, ook in de restaurants en winkels en schrapen ze hun keel luidruchtig waarna ze het geproduceerde met een boog op straat deponeren. Corrie kan daar slecht tegen en liep af en toe kokhalzend op straat.

Datong is een oude stad, vroeger een hoofdstad en telde in het jaar 400 NC al één miljoen mensen! Een gedeelte van de oude muren staan er nog. Het is een stad waar veel is gevochten tussen Chinezen en Mongolen. Nu is het een middelgrote stad van 3 miljoen inwoners! Overal worden gigantische complexen met flats opgetrokken. Met onze gids hebben we een hangend Boeddhistisch klooster bezocht. En verder een groot prachtig gerestaureerd Boeddhistisch complex met onder andere 45 uit zandsteen uitgehakte hallen waarin grote Boeddha's zijn gebeeldhouwd, soms tot een kleine 30 meter hoog en vergelijkbaar met de jaren geleden door de Taliban verwoestte Boeddha's in Afghanistan. Beide beeldencomplexen zijn rond 400 NC zijn gemaakt. Honderden monniken hebben hier tientallen jaren aan gewerkt. Indrukwekkend met hoeveel vakmanschap dat is gedaan. Het boeddhisme leeft hier nog nauwelijks, dit natuurlijk door het werk van de grote leider. Zowel in Datong hebben we heerlijk gegeten, zie de foto's. Het eten met de stokjes valt niet mee en soms wordt er na een poosje door de serveerster met een meewarige lach toch een vork bij gelegd.

We hebben er heerlijk gegeten en hadden een goed hotel. Ook in het hotel kenden ze praktisch geen Engels. Als ze ons niet begrepen bleven ze vriendelijk lachen maar er gebeurde niets. Dat zal in Peking wel anders zijn, denken we.