Laatste dagen India en slot.

Na het vorige verslag is Corrie inmiddels gelukkig weer opgeknapt. De diarree, hier wel delhi-belly genoemd, en de duizeligheid zijn praktisch verdwenen. De druk van het werken hier werd een stuk minder toen we besloten niet alle schooltjes te doen. Wel heeft ze nog twee lessen gegeven aan de onderwijzers, de verpleegkundige en het manusje van alles, Anil. Ze gaf voorlichting over hygiëne, gezond leven en gezonde voeding en had hier succes mee. Je merkte dat het kwartje viel en gaandeweg ontstonden er allerlei plannetjes om de hygiëne van de ouders en de kinderen te verbeteren. We hopen dat de onderwijzers de informatie gaan toepassen en zullen doorgeven aan de ouders van de kinderen. Met vrij eenvoudige middelen kan veel bereikt worden.

Van het geld wat door de patiënten is gegeven kan niet alleen de verpleegkundige (één dag per week) een jaar worden betaald maar ook kosten voor medicamenten voor de kinderen en de medische kosten voor drie zieken die er het slechts aan toe zijn in een schooltje onder een viaduct. Dus dat geld wordt goed besteed en blijft er niets aan de strijkstok hangen. De onderwijzers waren erg blij met het speelgoed dat een aantal van jullie aan ons hadden meegegeven. Omdat we het gevoel hebben hier niet klaar te zijn hebben we beloofd weer terug te komen.

Nu nog een paar woorden over India. Dat de contrasten hier groot zijn is wel duidelijk geworden, denk ik. Voordat we naar India gingen hadden we het beeld van een zich snel ontwikkelend land, een zogenaamde emerging economy. Maar als je hier rondloopt in de straten (en in de ziekenhuizen, we hebben twee bezocht) ontstaat een heel ander beeld, dat van een ontwikkelingsland. Er is veel ondervoeding onder de armen, meer zelfs dan in sommige Afrikaanse landen. Maar India heeft ook mooie en aantrekkelijke kanten; er is geen land waar zo veel spiritualiteit is als hier. De wil en de energie om iets van het leven te maken is groot ook al zijn er veel beperkingen en is er veel armoede. En dat is mooi om te zien, ook in de slums. We hebben een aantal inspirerende mensen ontmoet, dat hadden we niet willen missen. Van deze aspecten van India zijn we gaan houden.

Nu de reis bijna afgelopen is willen we jullie bedanken dat jullie meereisden. De reacties toen het moeilijk was met het overlijden van de vader van Corrie en de begindagen in India heeft ons erg goed gedaan. En het is goed geweest om de ervaringen die we opdeden met jullie te delen.

Aan alles komt een eind, ook aan deze reis. Terwijl ik dit schrijf zitten we in een hotel in Delhi, we vertrekken morgenvroeg naar huis en hopen jullie snel in goede gezondheid weer te zien.

Ik wil deze blog sluiten met een gedicht van Prahlad Singh Shekrawat, direkteur van ADC en de schooltjes in Jaipur.

Working child's eyes

More nuclear bombs, swanking shopping malls,

Rising economic growth rate, correlated

Precisely to falling compassion rate.

What if we get more and more,

What is the moral basis of it all?

Asks a hungry working child's eyes

Blurred with sweat,

At the chai shop,

Having worked sunrise to midnight,

Expecting nothing more or less or else,

What is the meaning of it all?

We gaan eerder naar huis.

In het hotel zijn we inmiddels aardig ingeburgerd. Het is een oud paleis van een maharadja en ademt de oude koloniale sfeer. De bedienden zijn erg nederig, dat hoort er blijkbaar bij. Wij voelen ons daar wat ongemakkelijk bij, dat zal misschien nog wel eens wennen. Een aantal dagen lang werden hier opnamen gemaakt voor een reality show van MTV India. Best leuk om van dichtbij te zien. Na wat voorbereidende bijeenkomsten en geregel van Ruud ( het gaat hier allemaal niet zo snel) zijn we gestart met het onderzoek van de kindertjes. We hebben ontzettend veel hulp van Ritu, zij fungeert als tolk. Zij heeft 10 jaar in Amerika gewoond en heeft business administation gestudeerd. Hierdoor is zij goed in staat met een westerse bril te kijken, maar is ook goed op de hoogte van de kennis en gewoonten van de mensen in de slums. Bij het onderzoek van de kinderen hebben we drie posten opgezet. De eerste wordt bemand door Joke, zij doet de eerste intake. De tweede wordt bemand door Corrie, zij doet de plasjes, meet HB, zonodig een bloedglucose en de visus. De derde post bemannen Ritu en ik, Ritu doet de anamnese en ik het onderzoek. De leeftijd van de kinderen varieert van 3 tot 19 jr. De oudsten zijn meisjes van een naaiklas. Deze wordt ook door ADC voor hen in de slums georganiseerd. Simpele behandelingen doe ik, in andere gevallen wordt verwezen naar het ziekenhuis. Er zijn ontzettend magere kindertjes bij, van de eerste 34 kinderen hadden er 6 anaemie, van wie 3 onder de 5, de laagste was 3,2. Ritu zorgt voor de medicamenten. Ruud en Joke helpen ons waar we kunnen en in het carrousel zijn we een echt team. Zonder hen hadden we het hier niet gered. We zien verder niet zo veel van de omgeving en vinden dat eigenlijk wel prima; het zijn hier en de bezoeken aan de schooltjes zijn intensief genoeg. We hadden gepland het in 2w te kunnen doen, maar dingen gaan hier een stuk langzamer dan in het efficiënte Nederland. Dat zal dus niet gaan lukken. Langzamerhand beginnen we te wennen aan de voortdurend grote contrasten in dit land. Rijkdom en armoede, prachtige kleuren en een intense grauwheid, de heerlijkste geuren en een doordringende stank. Corrie blijft duizelig vooral 's morgens en beide zijn we aan de diarree en voelen ons slap. De conditie van Corrie is nu zodanig dat we besloten hebben het onderzoek van de kinderen gaan stoppen en naar huis te gaan. Wel gaat Corrie samen met Ritu nog wat lessen geven aan de drie onderwijzeressen. Het werk hier vergt meer van ons dan we hadden ingeschat. Ik ga met Ruud nog één keer naar een slum om daar de meest zieken te kunnen verwijzen naar een ziekenhuis; verder gaan we een bezoekjes afleggen bij een aantal instanties die belangrijk zijn voor de voortgang van het project. Daarmee zijn de dagen wel gevuld en gaan we 17/2 naar huis. Het is erg jammer dat we de onderzoekjes niet hebben kunnen afmaken. Ik hoop dat de verpleegkundige die een paar dagen geleden is aangenomen dat zal doen. We zullen nog een werkplan met hem gaan bespreken. We hebben gezien dat hier goed werk wordt gedaan door het ADC ( http://www.altdev.org/) en ASA ( http://www.stichtingasa.nl). Ik zal een verslag schrijven van het onderzoek van het eerste schooltje, hopelijk is dat nuttig voor de toekomst. Wij hebben, ondanks alles, niet het gevoel dat we hier voor het laatst zijn geweest en willen ons graag verder inzetten voor dit zo goede doel. De foto's spreken voor zich, het is een ontzettend dankbare taak om iets voor ze te kunnen betekenen. We hebben zin om naar huis te gaan, iedereen weer te zien en lekker te genieten van ons plekje in Balkbrug. Tot ziens.

Is er groter contrast?

Goed aangekomen

Na een lange reis, 13 uur vliegen, 3 keer overstappen en de nodige wachtuurtjes daartussen zijn we aangekomen in Jaipur. Op het vliegveld stonden Ruud en Joke gelukkig al op ons te wachten. We zitten in een goed hotel waar we goed uit kunnen rusten en het schoon is. Na de eerste nacht hebben we met Prahlat, het hoofd van de schooltjes, en Ruud en Joke twee schooltjes bezocht. Beide waren in de slums, maar er waren toch duidelijke verschillen. De ene was minder armoedig dan de andere. De armoedigste was onder een viaduct, de mensen wonen in erbarmelijke omstandigheden onder wat kleden. Ze komen van het platteland waar nauwelijks water is, dit is dan blijkbaar beter. In beide schooltjes zaten de kinderen netjes in de rij voor ons klaar en lieten zien wat ze al geleerd hadden. Verder zongen ze wat liedjes en deden een dansje. Ook werd Corrie voorgesteld als een juf en ik als dokter. Toen daarop twee zieken aan me getoond werden had ik wel het gevoel van waar hebben we ons in hemelsnaam ingedraaid en wat kan ik als gewone Zwolse huisdokter voor hun betekenen. Toen ik dat tegen Prahlat zei antwoordde hij: zeg dan met compassie dat je niets voor hun kan betekenen, dan is het ook goed. Ik bedacht me daarop dat ik dat als schouderklopjes-dokter wel heb geleerd, wat me ook wel weer wat geruststelde. We zullen ons beste geven. Groter contrast met Nieuw Zeeland is voor mij op dit moment niet denkbaar. Eerst wandel je door de prachtige natuur, beken met schoon drinkbaar water en nu lopen we als springend over de drek langs de straten. We zijn erg voorzichtig met het eten en hopen niet ziek te worden. Corrie en ik hadden het afgelopen nacht wel te kwaad, door de jetlag en de heftige indrukken van de kinderen en hun ouders. Voor Corrie was het extra zwaar omdat ze last van duizeligheid krijgt als te weinig rust. Gelukkig gaat het nu overdag weer wat beter. Ruud en Joke zijn geweldige mensen, ze helpen waar ze kunnen en begrijpen gelukkig dat we het nu even moeilijk hebben. Morgen hebben we een soort werkvergadering met een aantal mensen over het programma van de komende weken. De stichting heeft zojuist een verpleegkundige aangenomen, met hem ga ik de kinderen onderzoeken en behandelen daar waar mogelijk. De dozen met de cadeautjes van de kinderen en stethoscoop etc. zijn goed aangekomen, een en ander is wel beschadigd maar is nog goed te gebruiken. Als het werk hier klaar is gaan we naar huis, daar hebben we wel zin in en misschien gaan we de tickets indien mogelijk wel een week of twee vervroegen. Hierna de toerist nog gaan spelen hebben we beide geen zin in. Als de eerste week er op zit zal ik een nieuw verslagje schrijven en wat foto's opsturen. Tot dan.

Wild life

WILD LIFE

Zoals gezegd hebben we na Te Anau in Fjordland de Southern scenic route gevolgd langs de zuidkust van het Zuider Eiland tot Dunedin in het oosten. Het grootste deel van deze route loopt door de Catlins, een gebied aan de zuidkust waar deze ruw en ruig is. Het waait er vaak hard, ook toen wij er waren. Mooi en spannend was het meestal om dit geweld te ondergaan, niet altijd. Eén nacht hebben we nauwelijks geslapen, we stonden met de tent toen pal aan de kust op een rots. We hebben daar een versteend bos uit het juratijdperk (150 miljoen jaar geleden !) bezocht; de bomen waren geknakt, waarschijnlijk door een lavastroom of lava-as. In of bij de vaak wilde zee waren veel zeedieren te zien. We hebben dolfijnen, albatrossen, zeehonden, zeeleeuwen en pinguïns gezien, meestal van dichtbij. We wandelden ‘s middags op een strand waar we zeven zeeleeuwen tegenkwamen die in de zon lagen te slapen. Ze keken wat verveeld op, gooiden met hun vin achteloos nog wat zand op hun huid en sliepen weer door. Toen we even op een duintje zaten te eten kwam er opeens een groot mannetjes-zeeleeuw uit de branding. Een prachtig schouwspel, een droombeeld, zo'n monster uit de zee te zien verrijzen. Pinguïns waren er ook, die waren vooral goed te zien als vader of moeder 's avonds met een maag vol vis het strand opliep om de jongen te voeden.

We hebben vaak weer in ons tentje geslapen, ook wel in een cabin, één keer in een huisje bij een boer. In de Catlins was het vrij dunbevolkt, er was vrijwel geen GSM-bereik, hier en daar een winkeltje en een benzinepomp. Pinnen konden we pas weer in een grotere plaats bij Dunedin, raar als je gewend bent dat alles wel op de hoek van de straat te vinden is. Daarna zijn we via Hanmer Springs, waar we weer in de hot pools hebben gelegen, in noordelijke richting naar Kaikoura gereden. Hier hebben we vanuit een boot walvissen gezien, twee potvissen kwamen boven om een luchtje te scheppen. De boot voer een eindje met ze op totdat ze na een laatste diepe teug lucht weer naar grote diepten doken. Hier voor de kust ligt een soort ravijn die tot 1400 m diep is en waar ze hun voedsel vinden. De dag daarna hebben we met Dusky dolfijnen gezwommen. Wat een ervaring, we zwommen met twaalf mensen in een groep van een paar honderd dolfijnen. Je merkt gewoon dat ze ervan genieten om te spelen. Het is een spelletje om met grote snelheid in kleine cirkeltjes om je heen te zwemmen. Ze vinden het dan vooral leuk als jij ze probeert te volgen. Bijzonder te beseffen dat dit vrije wilde dieren zijn die dit doen omdat ze dat zelf willen zonder gelokt te worden met voer of andere zaken.

Nawoord Nieuw Zeeland en voorwoord India.

De natuur is hier geweldig, dat mag duidelijk geworden zijn. De luchten komen zo uit een Italiaans romantisch schilderij, zelfs de nachtelijke hemel is vaak prachtig, er zijn veel sterren te zien en diagonaal over de hemel kijk je ons melkwegstelsel in. De sterrenbeelden hangen hier wel op de kop. Bomen en planten lijken op die van ons, maar zijn meestal net even anders. Zo is een fuchsia hier geen plant maar een boom. De natuur heeft zich natuurlijk miljoenen jaren op een eigen manier kunnen ontwikkelen. En dan is het misschien juist wel vreemd dat er zoveel planten en dieren lijken op de planten en dieren die bij ons normaal zijn. Ook de vogels zijn net even anders, in de eerste plaats zijn ze minder schuw. Het is ons tijdens het wandelen een paar keer overkomen dat een vogeltje uit nieuwsgierigheid naar ons toe huppelde en zelfs op een schoenpunt ging zitten. Inheemse roofdieren zijn hier niet en de enige inheemse landzoogdieren zijn vleermuizen.

Nieuw Zeeland doet veel om de natuur hier zo te houden als het is. Ik moet zeggen soms wel met grof geweld. Ze hangen gif in bomen en in de broedkolonies van bijv. de pinguïns staat het vol met vallen voor eieren-etende dieren zoals possums en ratten. In het water van sommige beken schijnt een vervelende alg te zitten, vooral de wandelaars krijgen uitgebreide adviezen om te voorkomen dat deze alg zich uitbreidt. Of het gaat lukken de natuur zo te houden vraag ik me af.

Het is een land waar je goed kunt reizen, er zijn goede wegen en prima overnachtingsmogelijkheden, betaalbaar voor elke beurs. De mensen zijn er aardig en enthousiast en ingesteld op toeristen. Af en toe viel onze mond open bij het grote geduld van de receptionistes van de VVV's. Sommige toeristen kunnen ontzettend zuigen en vervelend doen. We zijn op bezoek geweest bij naar hier geëmigreerde Nederlanders, die dat beaamden. Gezelligheid kennen ze jammer genoeg niet, geen terrasjes op straat of een gezellig café. Alles is om negen uur uitgestorven, ook in de grote steden.

Het is een land waar je elke dag het gevoel hebt vandaag de juiste keuze hebt gemaakt hierheen te gaan, omdat het vrijwel overal mooi en goed is.

Nu naar India, voorbij is het onbekommerde vakantievieren. Ik zie wel tegen de armoede en de bedelende mensen op, vooral de kinderen. Ik heb me voorgenomen ze vooral niet aan te kijken. Dat zal me moeite gaan kosten. Levinas, een joodse filosoof die de concentratiekampen heeft overleefd, beweerde dat het begin van alle ethiek (en van de geneigdheid een medemens te helpen) gelegen is in de blik van de ‘ander'. Wat mij betreft heeft hij daarin gelijk. Hij begreep dat je natuurlijk niet elke ‘andere' kunt helpen. Volgens hem is het goed om te bedenken dat er ook een ‘derde' is, die ook hulp nodig heeft. Dat zal ik me realiseren als ik de blik van de ‘ander' toch ontmoet, de ‘derden' zijn voor mij dan de kinderen van de schooltjes in Jaipur.....

Vacare

Vacare

Ik heb ooit gehoord dat het woord ‘vakantie' afkomstig is van het Griekse woord ‘vacare' , wat ‘niets doen' betekent. Nou, dan hebben we nog maar een paar dagen echt vakantie gehad. Op die dagen is er tijd om lekker een boek te lezen of naar een luisterboek te luisteren. Ik had van Corrie op mijn verjaardag een luisterboek, 10 uur college Ethiek, gekregen. Daar heb ik nu de tijd (en de rust) voor. Plato had gelijk toen hij zei dat niets doen een belangrijke voorwaarde is om te filosoferen.

We hebben steeds redelijk tot goed weer. Hier in Te Anau is het zelfs erg droog, zeker voor deze omgeving waar het normaal veel regent. De dagen vullen zich snel met plannen maken voor de volgende dagen, reizen in ons autootje, maar ook de dagelijkse bezigheden zoals eten koken en wassen. We proberen zo veel mogelijk buiten in de natuur te zijn, vooral door er veel in te wandelen. Gelukkig genieten we daar beide erg van. Het met z'n tweeën bewegen in ontzag voor en verwondering over de overweldigende afwisselende pracht doet ons goed. Het Engelse woord ‘enjoy' is in dit verband toepasselijk. Dit alles klinkt misschien theatraal als ik dat zo opschrijf, maar zo ervaren we dat wel.

De luchten zijn vaak prachtig, je kunt ver kijken doordat er nauwelijks vervuiling is. Het bos en de planten zijn prachtig van kleur. Gisteren liepen we door een gebied waar scenes van de film ‘Lord of the Rings' zijn opgenomen. Om elke hoek van het pad is er wel weer iets moois te zien. We maken veel foto's, maar toch kunnen ze niet weergeven hoe het in werkelijkheid is. Wel merken we dat het voortdurend trekken van de ene plek naar de andere soms wat vermoeiend is. In onze planning proberen we daar rekening mee te houden.

Vanuit Te Anau, een plaats aan de rand van het Fjordland National hebben we een aantal dagtochten gemaakt, een deel van de Milford track en een deel van de Keppler track. Ook hebben we onder begeleiding van een gids een dag in de Milford sound gekajakt. Je ontkomt dan niet aan een religieuze ontroering als je het voorrecht hebt even één te zijn met deze geweldige natuur. Onze gids zei hierover: 'This is about the closest you can get to paradise.'. We hadden een gids voor ons beide en het klikte tussen Corrie en hem wel erg goed. Hij beëindigde de kajaktocht met het proclameren van een gedicht vanuit zijn kajak, ‘rain poem' genaamd, in één woord geweldig.

Het programma voor de komende resterende weken in Nieuw Zeeland ligt nu zo'n beetje vast. Vanuit hier nemen de de southern scenic route, een kustroute langs de zuidkust. We zullen een paar dagen in de Catlins doorbrengen. Dit is een natuurgebied in het zuidelijkste puntje van het Zuider eiland. We verheugen ons hier erg op. Tijdens deze route zullen we hopelijk zeerobben, zeeleeuwen, pinguïns en misschien dolfijnen zien. Daarna gaan we langs de oostkust naar het noorden, naar Kaikura waar we op open zee met dolfijnen gaan zwemmen. De dag daarna gaan we weer de Pacific op, nu op zoek naar walvissen.

We overnachten in cabins, een soort kamertjes met een bed, een gezamenlijke keuken en een douche, of in hostels of in een klein tentje. Dat laatste alleen als het mooi weer is. Overal op campings zijn goede voorzieningen, in de keukens zijn potten en pannen, er zijn internetruimtes etc.

Dit is voor ons een prima mix, vooral hostels zijn mooie instellingen. De kamers zijn er schoon en er is bijna altijd ruimte genoeg op de vloer om je rommel uit te spreiden. Soms niet, twee nachten hebben we op stapelbedden in een soort grote kast doorgebracht. Er heerst praktisch altijd een positieve sfeer van samen doen, samen delen en samen genieten. Iedereen heeft wel iets moois meegemaakt of vertelt graag over zijn of haar land of luistert naar de verhalen van de ander. We komen veel Europeanen tegen, vooral Duitsers, maar ook Fransen en Engelsen. Verder Japanners, Chinezen en een enkele Amerikaan. Ik moet zeggen het gehalte jongemeisjesvriendinnen af en toe wel erg groot is. Maar er zijn gelukkig ook ouderen; die blijven vaak langer dan één dag. 's Ochtends na uitchecktijd blijven die vaak over en lijkt het soms even een ouderen sociëteit. Samen koken is leuk, Corrie en ik zijn altijd benieuwd wat de Chinezen brouwen, die zijn veel in de keuken en koken op de vreemdste tijden van de dag. Aanvang kooktijd tien uur ‘s avonds uur is heel gewoon, grote stukken vlees, worsten en speklappen gaan dan in de pan. Samen met diverse groentesoorten en daarbij kommen met rijst, wordt een hele maaltijd bereid. Rond elf uur staat er dan een formidabele gedekte tafel klaar voor een Chinese groep. Mooi om ze zo vrolijk te zien genieten van het eten. Ik heb eens gehoord dat als Chinezen elkaar groeten ze geen ‘goeiedag' o.i.d. zeggen maar ‘heb je al gegeten ?'.

Wel zouden we af en toe even thuis willen zijn, vooral om emoties te delen. Er gebeurt veel in de tijd dat we weg zijn: Opa, Bautine, Dora, Bert, Conny, Joyce en Jules. We beseffen ons hoe lang en hoe ver we bij jullie vandaan zijn en dat heeft ook z'n nadelen. We bereiden ons nu voor op India, we vinden dat beide wel weer spannend. We zullen zien.

I feel the earth move under my feet

Natuurlijk wisten we dat Christchurch geleden had onder een aardbeving, maar dat het zo'n impact heeft gehad en nu nog heeft op het alledaagse leven hier hadden we ons niet gerealiseerd. Het was een vreemd toeval dat toen we Christchurch binnenreden we op de radio van de bus het liedje 'I feel the earth move under my feet' hoorden.

Een groot deel van de binnenstad is nog steeds afgesloten i.v.m. instortingsgevaar en de helft van alle winkels zijn nog steeds gesloten. Ook veel historische gebouwen zijn onherstelbaar beschadigd. Als je in het centrum loopt lijkt het soms wel een spookstad. Met een aantal containers hebben ze iets van een centrum willen herbouwen. We hebben een dag gewandeld rondom de monding van een rivier en het bleek dat daar zo'n 80 % van alle huizen onbewoond waren. We spraken daar met een man, hij vertelde dat gedeeltes van de bodem tot 60 cm zijn gezakt. Op het droogvallende gedeelte waren een soort kratertjes te zien waaruit lucht en water omhoog kwam. Huizen hangen scheef en zijn half ingestort. Waarschijnlijk worden de meeste huizen daar niet herbouwd, omdat de mensen daar niet meer willen wonen. De botanische tuinen zijn ongeschonden en prachtig om in rond te lopen, alles bloeit uitbundig.

In vier dagen hebben we een twintigtal bevingen meegemaakt, de zwaarste was 5,3. (http://www.geonet.org.nz/earthquake/quakes/recent_quakes.html) Het verbaasde ons dat veel mensen zo laconiek deden, alsof het hen niets (meer) uitmaakte. Blijkbaar wordt je gelaten onder steeds weer tegenslag. Wij vonden die trillingen in het begin wel een beetje bijzonder, maar na een aantal, als je niet weet wanner de volgende komt, hoe zwaar die zal zijn en hoe lang die zal duren, dn krijg je er wel genoeg van.

Nu staan we op de camping en de bevingen worden ook hier veel besproken. Of ze Christchurch gaan herbouwen, veel mensen willen niet terug, de financiële gevolgen voor heel Nieuw Zeeland, enz. We spraken met oud-Zwollenaren die 17 jaar geleden zijn geëmigreerd, in assendorp gewoond hebben en door Coen zijn gekeurd voor hun emigratie. It's a small world.

Wij gaan weer verder en hebben een klein tentje en een matras gekocht zodat we weer naar de DOC-campings kunnen. Op dit moment staan we in het Peel Forest. Corrie heeft al weer een wandeling uitgekozen. Vandaag is het overdag bij jullie warmer dan bij ons 's nachts. Tot de volgende keer.

Stel je voor .....

Stel je voor ...

... je zit op een warme zomerdag op een terrasje een pilsje te drinken en opeens gaat een eindje verderop in de straat een dameskoortje van start, zo zijn gekleed in witte bloesjes en rode rokken, sommige hebben een kerstmuts op en ze zetten in met een lied op de melodie van 'Nu zijt wellekome.'

of...... je drinkt op een zonnige morgen een kopje koffie bij Starbuck en je ziet reclameborden met een sneeuwpop en een ijskoningin.

of...... je loopt op blote voeten en korte broek in een hostel en je hoort opeens 'one time ago in Bethlehem, so the holy bible says....' uit de radio.

of...... je wandelt op een stille zwoele zomeravond langs een riviertje en je hoort uit een loods een fanfareorkest die oefent op 'Stille nacht, heilige nacht'

Dat is toch de wereld op z'n kop, of niet ? Upside down eigenlijk, maar we zijn down under, en dan klopt het weer. ( in het hoofd tenminste) Eigenlijk zijn we ons op deze manier steeds heel bewust van het feit dat kerst er aan komt, misschien wel meer dan in Nederland. Ik ben geknipt door een kapper, die in Londen is opgegroeid is en al 30 jaar in Nieuw Zeeland woont; hij vertelde dat hij niet kon wennen aan kerst in de zomer. Maar genoeg hierover.

Onze kerstdagen zouden we doorbrengen op het Abel Tasman Coastal Track en daar hadden we zin in. De chauffeur die ons naar het begin van de track bracht zie het volgende: 'Some say it's the beginning of paradise, some say it's the end of the world.' Beide leek ons eigenlijk wel leuk.

We zouden er vijf dagen over doen, per dag zouden we 4-5 uur wandelen met de rugzak. Het eten moesten we zelf meenemen, we gingen slapen in hutten, alle afval die we produceerden moesten we weer uit het natuurgebied meenemen, dat genoemd is naar de beroemde Groningse ontdekkingsreiziger. We kregen van veel mensen het advies vooral veel muggenolie mee te nemen, wij hadden drie flesjes meegenomen.

De wandeling was prachtig, inderdaad paradijselijk, je liep van de ene ansichtkaart in de andere. Ik heb wat foto's op de blog gezet, maar ze kunnen toch niet weergeven wat je ervaart als je daar wandelt. We hadden prima weer, de zon scheen volop. De meeste mensen liepen de track in dezelfde richting dus kwamen we in de hutten steeds weer dezelfde mensen tegen. We leerden elkaar snel kennen, een paar families uit NZ, een Canadese, een paar Duitsers, een paar Nederlanders en wij. Kerst hebben we niet echt gevierd. Sommige mensen liepen met een kerstmuts op en dat herinnerde mij er weer aan dat het kerst was.

Hutten zijn geweldige uitvindingen, je hebt in the middle of nowhere onderdak en je kan er koken. Met kerst hadden we gevriesdroogde lam met groente en aardappelen. Wel te eten, maar gewoon bereid is het vast een stuk lekkerder. Slapen hebben Corrie, en vooral ik er bijna niet gedaan. Je ligt op plastic matrassen met z'n zessen naast elkaar op twee niveaus, de kleinste beweging is dus te horen. Ik weet dat ik af en toe een snurkje doe, maar sommige echtparen doet dat gezamenlijk vanaf de eerst zucht als ze slapen en stoppen als ze wakker worden En daar lagen wij de tweede nacht naast !

Nu over de muggenolie; die hebben we nodig gehad. Ik was de sandflies bijna vergeten na onze eerste reis naar NZ, maar nu weet ik het weer. Wat een venijnige kleine prikbeestjes zijn dat. Zodra je stilzit, overdag, 's nachts of in de schemering, altijd dus, komen ze op je huid zitten om er een hapje uit te nemen en wat bloed op te zuigen. Daarna voel je een prikje en begint de jeuk en een forse bult die minstens drie dagen aanhoudt. Die beestjes hadden elkaar vast verteld dat mijn lekkerste plekjes zich op de rand van mijn oorschelpen en op mijn rechter elleboog bevonden. Niets helpt echt goed, zelfs 30 % DEET niet.

Na vijf dagen prachtige natuur, waarvan we de ongenadigheid dus ook hebben ervaren, werden we door een boot opgepikt die ons weer naar de bewoonde wereld terugbracht. Voor ons waren deze dagen soms het eind van de wereld, soms het paradijs, maar soms ook de hel. Eigenlijk kan het paradijs ook niet bestaan zonder hel. Nothing is perfect en that's just perfect.

We hadden het plan ook de Milford track te lopen, maar mensen waarschuwden ons dat de sandflies daar nog meer huishouden. Bovendien moeten we daar ook weer in hutten slapen en hebben we maar besloten deze track niet te lopen en in plaats daarvan een klein tentje te kopen. We kunnen dan stukjes track lopen en in de tent overnachten.

Wij gaan morgen met de bus naar Christchurch ( van de aardbeving hadden we niets gehoord of gelezen, we waren aan het wandelen) om daar oud en nieuw door te brengen. Daarna staat er een autootje voor ons klaar waarmee we het Zuider Eiland gaan verkennen

Tenslotte willen we iedereen een heel goed 2012 toewensen. We hopen dat jullie plannen en dromen uit mogen komen. En voor zover mogelijk we gezond mogen blijven. En als we dat niet blijven dat we dan sterk genoeg zijn om daar mee op een goede manier om te gaan.

Alles is hier prachtig groen...... na dagen van onafgebroken regen.

Nieuw Zeelanders zijn aardig en joviaal, maar ze willen wel graag ook de zoveelste attractie aan je kwijt. Of het nu zwemmen met dolfijnen, een snelle duik in een warme poel, of een sprong van een brug of uit een vliegtuig, alle ‘thrills' zijn hier te koop. Wij zoeken meer de rust en de schoonheid van de natuur die er gewoon is en rijden de echte toeristenplaatsen dus voorbij. Toerisme zal wel een grote bron van inkomsten zijn, maar ik ben bang dat die bedrijfjes van ons niet erg rijk worden

En die mooie natuur, die is er in overvloed. Het Department of Conservation bespaart kosten noch moeite om alles zo te houden zoals het is of eigenlijk zoals het was voordat de mens hier aan wal stapte zo'n 1000 jaar geleden. De Europeanen namen 300 jaar geleden allerlei dieren mee die deze ongerepte natuur gingen veranderen en gingen zelf ook op grote schaal aan de slag; eeuwenoude bomen werd gekapt, goud werd gezocht en gevonden, enz enz. Zo wordt het voortbestaan van vogels, die geen roofdieren gewend waren, bv. de kiwi's bedreigd. Nu worden ‘roofdieren' zoals ratten, honden en katten geweerd. Er worden vallen gezet, vergif aan de bomen gehangen, en worden possums ( een buideldiertje uit Australie) behandeld als ongedierte. Zodra de mens zich onnadenkend en onbegrensd met de natuur gaat bemoeien lijken dingen mis te gaan of denken we dat tenminste. Of is dat echte natuur en de natuur zoals we dat krampachtig willen bewaren een vorm van cultuur?

In ieder geval genieten we er wel van en wandelen we veel en het kan Corrie vaak niet ver genoeg of hoog genoeg zijn. Tjaard en Corrie lijken wel op elkaar eigenlijk.

We hebben nu vijf dagen regen achter de rug, dat begint wel te vervelen, maar het wordt beter.

In een een natuurpark, het Coromandel Forest Park, kwamen we een boswachter tegen die 30 jaar geleden uit Zwolle was verhuist. Hij was nooit eerder een Zwollenaar tegengekomen in zijn park en woonde vroeger in Ittersum en heet Zwaan, nee, geen familie van van der Zwaan. We hebben nu maar een echte camping uitgezocht; kunnen we ons lekker douchen en de was doen. Hier op de camping hebben ze een zgn ‘hot water spring' , een warmwaterbron van rond de 39 graden, heerlijk met dit Nederlands novemberweer. Vandaag zijn we naar Rotorua geweest, we hebben een Maori-dorp bezocht waar veel heetwaterbronnen zijn. Ze hebben continu kokend water ( het stinkt wel een beetje naar zwavel) en hebben zelfs en soort stoomoven (150-200 gr) geconstrueerd, heel bijzonder. Morgen leveren we ons mooie busje in en gaan we naar Nelson op het Zuider Eiland, waar we een paar nachten in een hostel zullen slapen tot de eerste grote wandeling, we hopen op goed weer, niet te heet en weing regen. We zullen zien.