WILD LIFE

Zoals gezegd hebben we na Te Anau in Fjordland de Southern scenic route gevolgd langs de zuidkust van het Zuider Eiland tot Dunedin in het oosten. Het grootste deel van deze route loopt door de Catlins, een gebied aan de zuidkust waar deze ruw en ruig is. Het waait er vaak hard, ook toen wij er waren. Mooi en spannend was het meestal om dit geweld te ondergaan, niet altijd. Eén nacht hebben we nauwelijks geslapen, we stonden met de tent toen pal aan de kust op een rots. We hebben daar een versteend bos uit het juratijdperk (150 miljoen jaar geleden !) bezocht; de bomen waren geknakt, waarschijnlijk door een lavastroom of lava-as. In of bij de vaak wilde zee waren veel zeedieren te zien. We hebben dolfijnen, albatrossen, zeehonden, zeeleeuwen en pinguïns gezien, meestal van dichtbij. We wandelden ‘s middags op een strand waar we zeven zeeleeuwen tegenkwamen die in de zon lagen te slapen. Ze keken wat verveeld op, gooiden met hun vin achteloos nog wat zand op hun huid en sliepen weer door. Toen we even op een duintje zaten te eten kwam er opeens een groot mannetjes-zeeleeuw uit de branding. Een prachtig schouwspel, een droombeeld, zo'n monster uit de zee te zien verrijzen. Pinguïns waren er ook, die waren vooral goed te zien als vader of moeder 's avonds met een maag vol vis het strand opliep om de jongen te voeden.

We hebben vaak weer in ons tentje geslapen, ook wel in een cabin, één keer in een huisje bij een boer. In de Catlins was het vrij dunbevolkt, er was vrijwel geen GSM-bereik, hier en daar een winkeltje en een benzinepomp. Pinnen konden we pas weer in een grotere plaats bij Dunedin, raar als je gewend bent dat alles wel op de hoek van de straat te vinden is. Daarna zijn we via Hanmer Springs, waar we weer in de hot pools hebben gelegen, in noordelijke richting naar Kaikoura gereden. Hier hebben we vanuit een boot walvissen gezien, twee potvissen kwamen boven om een luchtje te scheppen. De boot voer een eindje met ze op totdat ze na een laatste diepe teug lucht weer naar grote diepten doken. Hier voor de kust ligt een soort ravijn die tot 1400 m diep is en waar ze hun voedsel vinden. De dag daarna hebben we met Dusky dolfijnen gezwommen. Wat een ervaring, we zwommen met twaalf mensen in een groep van een paar honderd dolfijnen. Je merkt gewoon dat ze ervan genieten om te spelen. Het is een spelletje om met grote snelheid in kleine cirkeltjes om je heen te zwemmen. Ze vinden het dan vooral leuk als jij ze probeert te volgen. Bijzonder te beseffen dat dit vrije wilde dieren zijn die dit doen omdat ze dat zelf willen zonder gelokt te worden met voer of andere zaken.

Nawoord Nieuw Zeeland en voorwoord India.

De natuur is hier geweldig, dat mag duidelijk geworden zijn. De luchten komen zo uit een Italiaans romantisch schilderij, zelfs de nachtelijke hemel is vaak prachtig, er zijn veel sterren te zien en diagonaal over de hemel kijk je ons melkwegstelsel in. De sterrenbeelden hangen hier wel op de kop. Bomen en planten lijken op die van ons, maar zijn meestal net even anders. Zo is een fuchsia hier geen plant maar een boom. De natuur heeft zich natuurlijk miljoenen jaren op een eigen manier kunnen ontwikkelen. En dan is het misschien juist wel vreemd dat er zoveel planten en dieren lijken op de planten en dieren die bij ons normaal zijn. Ook de vogels zijn net even anders, in de eerste plaats zijn ze minder schuw. Het is ons tijdens het wandelen een paar keer overkomen dat een vogeltje uit nieuwsgierigheid naar ons toe huppelde en zelfs op een schoenpunt ging zitten. Inheemse roofdieren zijn hier niet en de enige inheemse landzoogdieren zijn vleermuizen.

Nieuw Zeeland doet veel om de natuur hier zo te houden als het is. Ik moet zeggen soms wel met grof geweld. Ze hangen gif in bomen en in de broedkolonies van bijv. de pinguïns staat het vol met vallen voor eieren-etende dieren zoals possums en ratten. In het water van sommige beken schijnt een vervelende alg te zitten, vooral de wandelaars krijgen uitgebreide adviezen om te voorkomen dat deze alg zich uitbreidt. Of het gaat lukken de natuur zo te houden vraag ik me af.

Het is een land waar je goed kunt reizen, er zijn goede wegen en prima overnachtingsmogelijkheden, betaalbaar voor elke beurs. De mensen zijn er aardig en enthousiast en ingesteld op toeristen. Af en toe viel onze mond open bij het grote geduld van de receptionistes van de VVV's. Sommige toeristen kunnen ontzettend zuigen en vervelend doen. We zijn op bezoek geweest bij naar hier geëmigreerde Nederlanders, die dat beaamden. Gezelligheid kennen ze jammer genoeg niet, geen terrasjes op straat of een gezellig café. Alles is om negen uur uitgestorven, ook in de grote steden.

Het is een land waar je elke dag het gevoel hebt vandaag de juiste keuze hebt gemaakt hierheen te gaan, omdat het vrijwel overal mooi en goed is.

Nu naar India, voorbij is het onbekommerde vakantievieren. Ik zie wel tegen de armoede en de bedelende mensen op, vooral de kinderen. Ik heb me voorgenomen ze vooral niet aan te kijken. Dat zal me moeite gaan kosten. Levinas, een joodse filosoof die de concentratiekampen heeft overleefd, beweerde dat het begin van alle ethiek (en van de geneigdheid een medemens te helpen) gelegen is in de blik van de ‘ander'. Wat mij betreft heeft hij daarin gelijk. Hij begreep dat je natuurlijk niet elke ‘andere' kunt helpen. Volgens hem is het goed om te bedenken dat er ook een ‘derde' is, die ook hulp nodig heeft. Dat zal ik me realiseren als ik de blik van de ‘ander' toch ontmoet, de ‘derden' zijn voor mij dan de kinderen van de schooltjes in Jaipur.....