Stel je voor ...

... je zit op een warme zomerdag op een terrasje een pilsje te drinken en opeens gaat een eindje verderop in de straat een dameskoortje van start, zo zijn gekleed in witte bloesjes en rode rokken, sommige hebben een kerstmuts op en ze zetten in met een lied op de melodie van 'Nu zijt wellekome.'

of...... je drinkt op een zonnige morgen een kopje koffie bij Starbuck en je ziet reclameborden met een sneeuwpop en een ijskoningin.

of...... je loopt op blote voeten en korte broek in een hostel en je hoort opeens 'one time ago in Bethlehem, so the holy bible says....' uit de radio.

of...... je wandelt op een stille zwoele zomeravond langs een riviertje en je hoort uit een loods een fanfareorkest die oefent op 'Stille nacht, heilige nacht'

Dat is toch de wereld op z'n kop, of niet ? Upside down eigenlijk, maar we zijn down under, en dan klopt het weer. ( in het hoofd tenminste) Eigenlijk zijn we ons op deze manier steeds heel bewust van het feit dat kerst er aan komt, misschien wel meer dan in Nederland. Ik ben geknipt door een kapper, die in Londen is opgegroeid is en al 30 jaar in Nieuw Zeeland woont; hij vertelde dat hij niet kon wennen aan kerst in de zomer. Maar genoeg hierover.

Onze kerstdagen zouden we doorbrengen op het Abel Tasman Coastal Track en daar hadden we zin in. De chauffeur die ons naar het begin van de track bracht zie het volgende: 'Some say it's the beginning of paradise, some say it's the end of the world.' Beide leek ons eigenlijk wel leuk.

We zouden er vijf dagen over doen, per dag zouden we 4-5 uur wandelen met de rugzak. Het eten moesten we zelf meenemen, we gingen slapen in hutten, alle afval die we produceerden moesten we weer uit het natuurgebied meenemen, dat genoemd is naar de beroemde Groningse ontdekkingsreiziger. We kregen van veel mensen het advies vooral veel muggenolie mee te nemen, wij hadden drie flesjes meegenomen.

De wandeling was prachtig, inderdaad paradijselijk, je liep van de ene ansichtkaart in de andere. Ik heb wat foto's op de blog gezet, maar ze kunnen toch niet weergeven wat je ervaart als je daar wandelt. We hadden prima weer, de zon scheen volop. De meeste mensen liepen de track in dezelfde richting dus kwamen we in de hutten steeds weer dezelfde mensen tegen. We leerden elkaar snel kennen, een paar families uit NZ, een Canadese, een paar Duitsers, een paar Nederlanders en wij. Kerst hebben we niet echt gevierd. Sommige mensen liepen met een kerstmuts op en dat herinnerde mij er weer aan dat het kerst was.

Hutten zijn geweldige uitvindingen, je hebt in the middle of nowhere onderdak en je kan er koken. Met kerst hadden we gevriesdroogde lam met groente en aardappelen. Wel te eten, maar gewoon bereid is het vast een stuk lekkerder. Slapen hebben Corrie, en vooral ik er bijna niet gedaan. Je ligt op plastic matrassen met z'n zessen naast elkaar op twee niveaus, de kleinste beweging is dus te horen. Ik weet dat ik af en toe een snurkje doe, maar sommige echtparen doet dat gezamenlijk vanaf de eerst zucht als ze slapen en stoppen als ze wakker worden En daar lagen wij de tweede nacht naast !

Nu over de muggenolie; die hebben we nodig gehad. Ik was de sandflies bijna vergeten na onze eerste reis naar NZ, maar nu weet ik het weer. Wat een venijnige kleine prikbeestjes zijn dat. Zodra je stilzit, overdag, 's nachts of in de schemering, altijd dus, komen ze op je huid zitten om er een hapje uit te nemen en wat bloed op te zuigen. Daarna voel je een prikje en begint de jeuk en een forse bult die minstens drie dagen aanhoudt. Die beestjes hadden elkaar vast verteld dat mijn lekkerste plekjes zich op de rand van mijn oorschelpen en op mijn rechter elleboog bevonden. Niets helpt echt goed, zelfs 30 % DEET niet.

Na vijf dagen prachtige natuur, waarvan we de ongenadigheid dus ook hebben ervaren, werden we door een boot opgepikt die ons weer naar de bewoonde wereld terugbracht. Voor ons waren deze dagen soms het eind van de wereld, soms het paradijs, maar soms ook de hel. Eigenlijk kan het paradijs ook niet bestaan zonder hel. Nothing is perfect en that's just perfect.

We hadden het plan ook de Milford track te lopen, maar mensen waarschuwden ons dat de sandflies daar nog meer huishouden. Bovendien moeten we daar ook weer in hutten slapen en hebben we maar besloten deze track niet te lopen en in plaats daarvan een klein tentje te kopen. We kunnen dan stukjes track lopen en in de tent overnachten.

Wij gaan morgen met de bus naar Christchurch ( van de aardbeving hadden we niets gehoord of gelezen, we waren aan het wandelen) om daar oud en nieuw door te brengen. Daarna staat er een autootje voor ons klaar waarmee we het Zuider Eiland gaan verkennen

Tenslotte willen we iedereen een heel goed 2012 toewensen. We hopen dat jullie plannen en dromen uit mogen komen. En voor zover mogelijk we gezond mogen blijven. En als we dat niet blijven dat we dan sterk genoeg zijn om daar mee op een goede manier om te gaan.