Terug in Ulan Bataar en onderweg naar Datong, China.
We zitten nu in de trein naar Datong nadat we afscheid hebben genomen van onze chauffeur, Engè en Byamba, onze gids (voor wie ooit in Mongolië wil reizen, met de auto, te voet of te paard, van een paar dagen of langer wil ik haar van harte aanbevelen, we hebben (email-)adressen uitgewisseld).

Onze auto was een oud Russische legerbusje, omgebouwd voor toeristen, het merk ben ik vergeten, ze schijnen de beste te zijn op het platteland van Mongolië. Engè lag elke morgen eerst een kwartier onder de auto om de motor op te warmen met een brander. Uiteindelijk deed de motor het elke dag weer. Een kuil hier en daar of een riviertje met of zonder ijs, daar maalde Engè niet om.

Dan de prachtige vergezichten en wisselende landschappen, overweldigend. De uitgestrektheid ,de eenzaamheid en de stilte waren soms beangstigend. Byamba was behoorlijk religieus dus zijn we uitgebreid voorgelicht over de Boeddhistische religie. We bezochten een aantal tempels in en om de oude hoofdstad van Mongolië, Kharkorum. Dit was een pleisterplaats voor de karavanen van Moskou naar Peking. Vanuit Ulan Bataar was het wel 400 km rijden ( 6-7 uur). In Kharkorum konden we douchen in een openbaar badhuis met een interieur stijl jaren 50; de enige keer in zes dagen.
Het meest bijzonder waren toch wel de ontmoetingen met de families in de gers waar we sliepen. Ze zijn ontzettend gastvrij, de foto's spreken voor zich. We werden steeds verwelkomd met een soort oliebolletjes en schapenkaas en als drinken kregen we Mongoolse thee (groene thee met water, melk en zout, uiteindelijk wende dat wel) , soms aangezuurde merriemelk (dat eigenlijk niet) . 's Avonds kookte Byamba voor ons, als het lukte keken zij van 8 tot 9 naar een Mongoolse soap. Ook de mannen waren fanatieke kijkers. En dan slapen, met z'n allen in één ruimte. Als je maar moe genoeg bent slaap je overal, zie de foto's. Moest je plassen of een 'big job' dan was er het 'natural toilet', in de vrije natuur of in een gat soms met een hokje erom. Die lange Mongoolse jassen hebben dan hun voordeel, ze hurken en doen hun behoefte. Dus als je een Mongool in een lange jas ziet hurken dan weet je het wel. Wassen doen ze zich sporadisch. In de gers stonk het niet echt, het rook er wel naar schapenvet, maar na een paar dagen ruik je dat niet meer. Ze houden schapen, geiten, paarden en kamelen, die 's nachts bij de ger overnachten en overdag zichzelf weiden.

Op de laatste dag hebben we in ger- fabriekje bezocht. Prachtige natuurlijke materialen. Als iemand belangstelling heeft: een gemiddelde ger kost een kleine 600 euro excl. vervoer. Ze worden geëxporteerd naar allerlei landen.

Al met al een week om niet te vergeten. Nu kijken wat China voor ons in petto heeft. Of het Mongolië kan evenaren weet ik niet.

Nog even een aanvulling op het verhaal van de sjamaan. We herinnerden ons dat later pas weer en hebben er alsnog veel lol over gehad. Toen de sessie afgelopen was werd aan Corrie en mij gevraagd om in de trommel van de sjamaan een lied te zingen om hem op zijn reis terug te begeleiden. We wisten niks beters dan ‘klein, klein kleutertje' en ‘poesje mauw', niet één keer maar een aantal keren want de voorvader had geen haast met het vertrek.

P.S., als je wilt zien hoe het leven in een ger is kijk dan de documentaire 'het kamelenjong wat niet wilde drinken'