Na het vorige verslag is Corrie inmiddels gelukkig weer opgeknapt. De diarree, hier wel delhi-belly genoemd, en de duizeligheid zijn praktisch verdwenen. De druk van het werken hier werd een stuk minder toen we besloten niet alle schooltjes te doen. Wel heeft ze nog twee lessen gegeven aan de onderwijzers, de verpleegkundige en het manusje van alles, Anil. Ze gaf voorlichting over hygiëne, gezond leven en gezonde voeding en had hier succes mee. Je merkte dat het kwartje viel en gaandeweg ontstonden er allerlei plannetjes om de hygiëne van de ouders en de kinderen te verbeteren. We hopen dat de onderwijzers de informatie gaan toepassen en zullen doorgeven aan de ouders van de kinderen. Met vrij eenvoudige middelen kan veel bereikt worden.

Van het geld wat door de patiënten is gegeven kan niet alleen de verpleegkundige (één dag per week) een jaar worden betaald maar ook kosten voor medicamenten voor de kinderen en de medische kosten voor drie zieken die er het slechts aan toe zijn in een schooltje onder een viaduct. Dus dat geld wordt goed besteed en blijft er niets aan de strijkstok hangen. De onderwijzers waren erg blij met het speelgoed dat een aantal van jullie aan ons hadden meegegeven. Omdat we het gevoel hebben hier niet klaar te zijn hebben we beloofd weer terug te komen.

Nu nog een paar woorden over India. Dat de contrasten hier groot zijn is wel duidelijk geworden, denk ik. Voordat we naar India gingen hadden we het beeld van een zich snel ontwikkelend land, een zogenaamde emerging economy. Maar als je hier rondloopt in de straten (en in de ziekenhuizen, we hebben twee bezocht) ontstaat een heel ander beeld, dat van een ontwikkelingsland. Er is veel ondervoeding onder de armen, meer zelfs dan in sommige Afrikaanse landen. Maar India heeft ook mooie en aantrekkelijke kanten; er is geen land waar zo veel spiritualiteit is als hier. De wil en de energie om iets van het leven te maken is groot ook al zijn er veel beperkingen en is er veel armoede. En dat is mooi om te zien, ook in de slums. We hebben een aantal inspirerende mensen ontmoet, dat hadden we niet willen missen. Van deze aspecten van India zijn we gaan houden.

Nu de reis bijna afgelopen is willen we jullie bedanken dat jullie meereisden. De reacties toen het moeilijk was met het overlijden van de vader van Corrie en de begindagen in India heeft ons erg goed gedaan. En het is goed geweest om de ervaringen die we opdeden met jullie te delen.

Aan alles komt een eind, ook aan deze reis. Terwijl ik dit schrijf zitten we in een hotel in Delhi, we vertrekken morgenvroeg naar huis en hopen jullie snel in goede gezondheid weer te zien.

Ik wil deze blog sluiten met een gedicht van Prahlad Singh Shekrawat, direkteur van ADC en de schooltjes in Jaipur.

Working child's eyes

More nuclear bombs, swanking shopping malls,

Rising economic growth rate, correlated

Precisely to falling compassion rate.

What if we get more and more,

What is the moral basis of it all?

Asks a hungry working child's eyes

Blurred with sweat,

At the chai shop,

Having worked sunrise to midnight,

Expecting nothing more or less or else,

What is the meaning of it all?